We hebben allerlei avonturen van Tuppie de Teckel. Samen met zijn grote broer Tobias beleeft hij vanalles: Tuppie houdt van kuilen graven, hij gaat met vrouwtje naar school, samen met Tobias gaat hij logeren, ze passen op het huis enz.
Kijk! Zie je dat hondje met die lange rug en die korte pootjes?
Dat is Tuppie. Tuppie is een teckel, zijn vacht is bruin met zwart. Op zijn borst zit een wit plukje.
Met zijn korte pootjes kan Tuppie heel hard rennen.
En graven kan hij ook als de beste. Buiten doet hij dat het liefst: rennen en graven.
Een teckel heet ook wel dashond, want vroeger jaagden ze op dassen.
Tuppie kan ook heel goed jagen.
Thuis woont Tuppie bij Baas, Vrouwtje en Tobias.
Tobias is zijn grote broer en hij is ook een teckel. Maar Tobias heeft kromme pootjes, dus graven kan hij niet zo goed. Geeft niks, want dat vindt hij toch niet leuk.
Tobias houdt van het huis bewaken en van op Vrouwtje passen. Dat zou hij het liefste de hele dag doen. Tuppie vindt hem lief, maar ook een beetje saai.
In de kamer staat een kist vol speelgoed. Een bal, een piepbeest en een zachte knuffel. Daar speelt Tuppie mee als hij alleen moet spelen.
Er ligt ook een trektouw in. Baas of Tobias aan de ene kant, Tuppie aan de andere.
En trekken maar!
Meestal liggen Tuppie en Tobias in hun mandje bij de kachel.
Maar soms, als Tuppie het héél lief vraagt, wil Tobias wel even tikkertje spelen.
En weet je wat Tuppie nog fijner vindt? Bij Vrouwtje op schoot kruipen.
‘Schootje zitten’, noemt hij dat. Lekker warm en gezellig.
Tobias heeft veel haar. Hij lijkt wel altijd een jas aan te hebben dus hij heeft het nooit koud.
Tuppie heeft dunne haartjes, hij heeft snel koud. Daarom heeft Vrouwtje dassen voor hem gebreid.
In alle kleuren van de regenboog.
Als ze gaan wandelen mag Tuppie kiezen welke das hij aan doet.
Vandaag draagt hij zijn gele das!
‘Tup, kom hier!’ roept Baas. Maar Tuppie graaft en dan hoort hij niks.
‘Tuppie hierrrrr!’ roept Baas nog eens. De kuil is nog niet diep genoeg. Tuppie heeft geen tijd om te luisteren.
‘TUPPIE! LUISTEREN!’ brult Baas. Tuppie schrikt, hij kijkt op. Wat nu?
De kuil is nog lang niet af. Voorzichtig zet hij een pootje weer in de aarde. Dan trekt hij zijn pootje toch maar terug.
Baas klinkt boos… en als Baas boos is luistert Tuppie liever maar wel.
‘Geen kuilen in mijn mooie nieuwe grasveld,’ moppert Baas.
‘Straks vriest het, dan worden de gaten gevaarlijk. Iemand kan zich pijn doen.
Hier mag je niet graven, Tup.’
Baas pakt een grote schep en hij gooit de kuil weer dicht. Daarna stampt hij het gras stevig aan.
Foetsie. Niks meer te zien van Tuppie’s kuil.
Tuppie staat in een hoekje van de tuin, zijn oren hangen. Die Baas…zomaar zijn mooie kuil dichtgooien…
Hij wacht tot Baas weer naar binnen gaat. Dan sluipt hij terug naar het gras.
‘Zal ik weer lekker graven?’ denkt Tuppie. ‘Nee, niet doen. Het mag niet.’
Maar zijn ogen blijven kijken naar die plek waar zijn kuil was. Ineens kan hij zich niet meer tegenhouden. Hij moet graven! Zijn pootjes vliegen, zand spat alle kanten op. De kuil wordt weer dieper en dieper… Tuppie is zo druk, dat hij de keukendeur niet hoort.
‘TUPPIE!’ buldert Baas.
‘Naar binnen, NU!’
Tuppie schrikt zo erg dat hij met zijn staart tussen zijn benen wegrent.
‘Eerst je das ophangen!’ roept Baas.
Tuppie springt naar de kapstok.
Hij hangt netjes zijn blauwe das op, daarna kruipt hij in zijn mand. Hij legt zijn kop op de rand.
Jammer… de kuil was bijna klaar.
Maar de mand is warm en zijn oogjes vallen dicht. Vlak voor hij in slaap valt, denkt Tuppie:
‘Morgen… maak ik die kuil wel af.’
Weglopen voor jezelf van Rianne en Nicolette Pietersen is een rijke, gelaagde roman die de lezer vanaf de eerste pagina volledig het verhaal in trekt. Het is het vervolg op Weglopen voor het leven, maar is ook prima als losstaand boek te lezen. Het is een verhaal dat moeiteloos spanning, emotionele diepgang en karakterontwikkeling verweeft tot een overtuigend en levensecht geheel. De auteurs tonen een scherp oog voor menselijkheid: de personages zijn geen helden of schurken, maar complexe mensen die worstelen met hun verleden, verlangens en angsten.
Centraal staan Jeanne en Xavier, levenslange vrienden die ondanks hun hechte band telkens geconfronteerd worden met gebeurtenissen die hen uit balans brengen. Hun onderlinge loyaliteit vormt de warme kern van het verhaal, maar ook de bron van conflict. Voeg daar de intense, vaak broze relaties met personages zoals Maria en Clara aan toe, en de roman krijgt een psychologische spanning die tot het einde blijft resoneren.
Wat dit boek bijzonder maakt, is de manier waarop het verleden als een schaduw door het leven van de personages beweegt. Trauma’s, geheimen en onafgemaakte hoofdstukken uit het leven in Frankrijk blijven doorklinken in hun nieuwe bestaan in Brazilië. De auteurs beschrijven dit met een verfijnde gevoeligheid, waardoor je als lezer elke twijfel en spanning voelt.
Weglopen voor jezelf is een roman die onder de huid kruipt. Een verhaal over identiteit, vluchten én durven blijven. Kortom een aanrader. 5 sterren!
Wat een goed geschreven boek, Mijn complimenten.Vanaf het begin wil je gewoon doorlezen en weten hoe het verder gaat. Weg lopen van huis is dus niet altijd een goede optie zo zie je maar weer met het verhaal van Hein/Helmut en zijn vrouw Tineke. Helmut leeft zijn eigen leven nu in Frankrijk terwijl Tineke zijn vrouw dat ook doet maar dan gebeurt er iets vreselijks met haar…… Totdat Helmut iemand ontmoet en zijn hele leven op de kop zet. Erg nieuwsgierig hoe het allemaal gaat aflopen, en wat Jeanne allemaal op haar kerfstok heeft.
Wat een intrigerende en meeslepende roman is ‘Weglopen voor jezelf’. RiNi Pietersen beschikt over een natuurlijke, vlotte en levendige schrijfstijl die je moeiteloos het verhaal intrekt. Vanaf de eerste pagina roept het verhaal vragen op en voel je de drang om te ontdekken hoe alles werkelijk in elkaar zit.
Het verhaal wordt verteld vanuit meerdere perspectieven, met Xavier en Jeanne als duidelijke spil. Beiden zijn realistische, gelaagde personages met een overtuigende psychologische diepgang. Ook de bijpersonages zijn zorgvuldig uitgewerkt: ze zijn geen decor, maar dragen actief bij aan de verhaallijn en versterken de complexe onderlinge dynamiek. Door de perspectiefwisselingen weet RiNi Pietersen een subtiel maar voortdurend spanningsveld tussen de personages te creëren.
Het verhaal start in Brazilië, waar al snel duidelijk wordt dat Xavier en Jeanne niet zonder reden zijn gevlucht en iets te verbergen hebben. Gaandeweg krijgt de lezer steeds meer puzzelstukjes aangereikt over hun verleden, terwijl de verhaallijn in het heden zich onverminderd blijft ontwikkelen. Ondanks hun poging een nieuw bestaan op te bouwen, worden ze voortdurend geconfronteerd met herinneringen, valkuilen en onverwachte wendingen. Ook de liefde blijkt een struikelblok. Het kantelpunt volgt wanneer een brand uitbreekt en een goede vriendin wordt beschuldigd.
De spanning is zorgvuldig opgebouwd en het beklemmende, opgejaagde gevoel dat Xavier en Jeanne ervaren, is bijna tastbaar. Ze worden gedwongen tot levensbepalende keuzes: kiezen ze voor zichzelf, of voor hun vriendschap?
Weglopen voor jezelf is een indringende roman over vriendschap, schuld en het onontkoombare verleden. RiNi Pietersen neemt je mee in het verhaal van twee mensen die proberen te ontsnappen aan wat was, maar ontdekken dat sommige dingen je blijven achtervolgen. Als lezer blijf je tot het einde nieuwsgierig: hoe sterk is hun jarenlange band, en welke prijs zijn ze bereid te betalen?
“Weglopen voor het leven”
Heerlijk leesboek: je zit direct in het verhaal, je leeft automatisch mee met de verschillende personages.
Het voelt soms ongemakkelijk, omdat je ‘goed’ en ‘kwaad’ tegen elkaar afweegt en daar een grijs gebied tussen ligt! Wat zou je zelf doen? Hoe ver zou je zelf gaan?
Het boek leest lekker en je ziet het allemaal in beelden voor je. Een aanrader dus!
Weglopen voor het leven is een verhaal dat direct pakt vanaf het begin. De personages zijn herkenbaar en binnen enkele bladzijden word je meegezogen in de pakkende schrijfstijl van Nicolette en Rianne. Het is een verhaal dat realistisch is, het zou zo kunnen gebeuren met je broer,
je neef of misschien wel met jezelf? Het laat je nadenken over hoe je zelf in het leven staat, wat is voor jou belangrijk en voor welke dingen zou je zelf wel willen weglopen? Als lezer wil je weten hoe het verdergaat met de personages, je leeft met ze mee en wilt weten hoe de vork in de steel zit. Kortom, een boek dat moeilijk weg te leggen is, dat je meeneemt vanaf het eerste hoofdstuk en dat je laat nadenken over het leven zelf.
Over ‘Weglopen voor jezelf’: Boeiend boek met verrassend eind. Deze zag ik niet aankomen. Knap gedaan!
