We doen regelmatig mee aan schrijfwedstrijden, en onlangs gingen we weer de uitdaging aan met een superleuke opdracht:
Ons Moordwijven-collectief bestaat 10 jaar en daarom trakteren we op een (thriller)schrijfwedstrijd: als stimulans voor iedereen die schrijft, zin heeft in ‘de korte baan’ en -op een andere manier- in beeld wil komen.
We zijn op zoek naar een spannend, kort verhaal van maximaal 1000 woorden waarin het woord ‘moordwijf’ voorkomt. De winnaar krijg een persoonlijke schrijfcoachingssessie en vooral eeuwige roem.
De jury bestond uit de leden van ons collectief (Isa Maron, Liesbeth van Kempen, Ingrid Oonincx en Marlen Visser) én Claudia van der Werf, acquirerend redacteur bij uitgeverij De Fontein.
En het resultaat? WE HEBBEN GEWONNEN!!!
We delen hieronder graag ons winnende verhaal, genaamd ‘Nummer twee’. Het jurycommentaar vind je hier: https://www.moordwijven.com/jubileum-schrijfwedstrijd/ .
Nummer Twee
Soms weet je al dat je gaat verliezen, nog voor het begint. Niet omdat je geen talent hebt, integendeel. Maar omdat je te vaak nèt niet hebt gewonnen. Omdat je gezicht zich niet in iemands geheugen nestelt en je naam niets oproept.
Ik had moeten winnen. Natuurlijk had ik dat. Ik droom al jaren van applaus, interviews, mijn boek op een stapel in de etalage. Beroemd worden, dat was het plan, ooit. Maar ergens diep in mij wist ik het al: het zou weer nèt niet genoeg zijn. Alsof ik voorbestemd ben om onopgemerkt te blijven.
Ik ben al jaren schrijfster van spannende verhalen, alleen onbekend. Mijn boeken zijn zo stilletjes verschenen dat ik ze zelf niet eens meer durf te noemen. Mijn moeder heeft er drie gekocht, maar gebruikt ze nu als onderzetters. Ze zegt dat ze niet van thrillers houdt, ‘omdat het allemaal zo eng is.’ Dat doet pijn. Je kunt iets maken met alles wat je hebt en alsnog onzichtbaar blijven. Soms voelt schrijven als schreeuwen in een kamer waar niemand luistert.
Toen kondigde het thrillercollectief Moordwijven hun wedstrijd aan. Ze zochten een zesde lid. Een droomkans werd het genoemd. Het collectief bestaat uit vijf vrouwen die samen thrillers schrijven. Zij combineren moeiteloos ‘vrouwelijke kracht’ met ‘meedogenloze stijl’. Ze zijn niet zomaar bekend maar mateloos populair. Hun boeken worden omgeven door een waas van mystiek en geheimzinnige titels. Lid van het eerste uur Elvira Muntz staat bekend om haar scherpe tong. Jet Vroom staat op iedere achterflap in hetzelfde leren jack. Dan zijn er nog drie anderen die ik moest googelen. Het zijn geen mensen zoals ik. Het zijn mensen die men herkent en onthoudt.
De wedstrijdopzet was simpel: een afvalrace, vijf opdrachten, vijf rondes. Elke ronde vielen er kandidaten af. Jurycommentaar werd live gedeeld op sociale media. Het publiek mocht ook stemmen. De schrijversvariant van een realityshow, maar dan met meer metaforen en werkwoordspelingen. Ik wist direct: dit is mijn kans, misschien wel mijn laatste.
Dus ik deed mee. Natuurlijk deed ik mee. Niet omdat ik dacht dat ik ging winnen, maar omdat ik het niet langer kon verdragen om genegeerd te worden. Ik wilde gelezen worden, misschien zelfs bewonderd om mijn verhalen. En … Ik was goed. Mijn eerste verhaal, over een vrouw die haar echtgenoot omlegt tijdens een yoga-retraite, kreeg van Elvira de woorden ‘messcherp en totaal geloofwaardig.’ Jet noemde mijn stijl ‘koelbloedig als een sluipschutter.’ Voor het eerst in jaren voelde ik iets dat op hoop leek.
Uiteindelijk bleven Maud en ik over.
Wat zal ik zeggen over Maud. Haar verhalen waren verzorgd. Haar dialogen strak, net als zijzelf. Ze schreef alsof ze het had gestudeerd: gestructureerd, foutloos, glanzend als een brochure. Maar ook voorspelbaar, veilig. Ze beschreef moord alsof het een recept was: drie messteken, twintig minuten in een koele kelder, afkoelen op een rooster.
En tóch won zij.
Maud kreeg bij het contract bloemen en een wijnglas met ‘moordwijf’ in sierletters. Ik kreeg een handdruk, met de opmerking: ‘Als Maud niet had meegedaan, had jij gewonnen.’ Bedoeld als troost, maar het voelde als zout in de wond.
Maud strooide nog wat extra zout. ‘Je was echt ook fantastisch.’ Haar stem was honingzoet, maar het medelijden had de overhand. ‘Je hebt een unieke schrijfstijl. Echt waar.’ Ze meende het misschien. Maar ik kon de leegte in haar ogen niet negeren. Alsof ze de afloop al had ingepakt in cellofaan en lint.
Ik glimlachte en zweeg. Maar in mijn hoofd gebeurde iets. Geen woede en zeker geen drama. Meer een klik, zacht, metaalachtig. Alsof een rem losschoot, of een grens overschreden werd.
Een week later signeert Maud in de boekwinkel van Haarlem haar debuut Stille Grond in een zachtgele blouse met parelknopen. Ze lacht naar elke fan alsof hij een persoonlijke vriend is. Iemand noemt haar ‘de nieuwe Saskia Noort.’ Ze bloost. Ik kijk toe, blijf achterin de winkel. Ik hoef tenslotte niets te signeren en heb tijd.
Ze staat op, loopt richting het toilet. Haar pas licht en vlot, alsof ze zweeft. Ik wacht. Ik ben tenslotte niet roekeloos. Ik tel tot twintig, dan volg ik haar, rustig, alsof ik erbij hoor.
Ze draait zich om als ik binnenkom.
‘Hé, wat leuk dat je hier ook…..?’ zegt ze, vriendelijk.
Ik steek.
Ik voel geen woede, maar precisie. Ik steek in één keer door het middenrif, net onder de ribben. Ze zakt in elkaar met een doffe klap, haar ogen wijd open. Haar blik is verbaasd. Alsof ze het einde van haar eigen boek nog niet gelezen had.
Ik kijk om me heen, de ruimte is klein. Ik sleep haar voorzichtig naar het bezemhok. Ik sluit de deur en spoel mijn handen af onder de kraan. Dan loop ik beheerst terug de winkel in. Iemand vraagt of ik al een handtekening heb. Ik glimlach.
Die middag wordt Maud gevonden. Vermoord zeggen de kranten. De boekhandel gaat tijdelijk dicht. De politie tast in het duister want er is geen verdachte, geen motief. Het collectief Moordwijven houdt zich stil. De wedstrijd wordt geannuleerd. Ze benoemen geen winnaar en dus geen nieuw lid.
Ik wacht, eerst op nieuws, dan op een telefoontje of desnoods een email. Ik was toch tweede? Dan ben ik nu toch aan de beurt? Maar er komt niets. Geen van de vijf moordwijven reageert. Alsof mijn naam opnieuw opgelost is in de vergetelheid.
Tot ik op een ochtend inlog op mijn schrijfaccount. Mijn nieuwste verhaal, Zachte landing, gaat viraal. Duizenden lezers. Duizenden reacties.
Het verhaal eindigt in een toiletruimte, met een vrouw die een andere vrouw vermoordt, en daarna koffie haalt.
In alle recensies staat: ‘Gedurfd’. ‘Onvergetelijk.’ ‘Haar beste werk tot nu toe.’
Het collectief Moordwijven deelt het op hun kanaal. Ze noemen het ‘angstaanjagend briljant’.
Ik zit achter mijn computer en glimlach, niet triomfantelijk maar eerder als iemand die eindelijk krijgt waar ze recht op heeft. Ik ben dan wel geen moordwijf in hun club, ik ben er eentje op mezelf.
Dat is genoeg… voor nu.
Wat een goed geschreven boek, Mijn complimenten.Vanaf het begin wil je gewoon doorlezen en weten hoe het verder gaat. Weg lopen van huis is dus niet altijd een goede optie zo zie je maar weer met het verhaal van Hein/Helmut en zijn vrouw Tineke. Helmut leeft zijn eigen leven nu in Frankrijk terwijl Tineke zijn vrouw dat ook doet maar dan gebeurt er iets vreselijks met haar…… Totdat Helmut iemand ontmoet en zijn hele leven op de kop zet. Erg nieuwsgierig hoe het allemaal gaat aflopen, en wat Jeanne allemaal op haar kerfstok heeft.
Weglopen voor het leven is een verhaal dat direct pakt vanaf het begin. De personages zijn herkenbaar en binnen enkele bladzijden word je meegezogen in de pakkende schrijfstijl van Nicolette en Rianne. Het is een verhaal dat realistisch is, het zou zo kunnen gebeuren met je broer,
je neef of misschien wel met jezelf? Het laat je nadenken over hoe je zelf in het leven staat, wat is voor jou belangrijk en voor welke dingen zou je zelf wel willen weglopen? Als lezer wil je weten hoe het verdergaat met de personages, je leeft met ze mee en wilt weten hoe de vork in de steel zit. Kortom, een boek dat moeilijk weg te leggen is, dat je meeneemt vanaf het eerste hoofdstuk en dat je laat nadenken over het leven zelf.
“Weglopen voor het leven”
Heerlijk leesboek: je zit direct in het verhaal, je leeft automatisch mee met de verschillende personages.
Het voelt soms ongemakkelijk, omdat je ‘goed’ en ‘kwaad’ tegen elkaar afweegt en daar een grijs gebied tussen ligt! Wat zou je zelf doen? Hoe ver zou je zelf gaan?
Het boek leest lekker en je ziet het allemaal in beelden voor je. Een aanrader dus!
Over ‘Weglopen voor jezelf’: Boeiend boek met verrassend eind. Deze zag ik niet aankomen. Knap gedaan!
Weglopen voor jezelf van Rianne en Nicolette Pietersen is een rijke, gelaagde roman die de lezer vanaf de eerste pagina volledig het verhaal in trekt. Het is het vervolg op Weglopen voor het leven, maar is ook prima als losstaand boek te lezen. Het is een verhaal dat moeiteloos spanning, emotionele diepgang en karakterontwikkeling verweeft tot een overtuigend en levensecht geheel. De auteurs tonen een scherp oog voor menselijkheid: de personages zijn geen helden of schurken, maar complexe mensen die worstelen met hun verleden, verlangens en angsten.
Centraal staan Jeanne en Xavier, levenslange vrienden die ondanks hun hechte band telkens geconfronteerd worden met gebeurtenissen die hen uit balans brengen. Hun onderlinge loyaliteit vormt de warme kern van het verhaal, maar ook de bron van conflict. Voeg daar de intense, vaak broze relaties met personages zoals Maria en Clara aan toe, en de roman krijgt een psychologische spanning die tot het einde blijft resoneren.
Wat dit boek bijzonder maakt, is de manier waarop het verleden als een schaduw door het leven van de personages beweegt. Trauma’s, geheimen en onafgemaakte hoofdstukken uit het leven in Frankrijk blijven doorklinken in hun nieuwe bestaan in Brazilië. De auteurs beschrijven dit met een verfijnde gevoeligheid, waardoor je als lezer elke twijfel en spanning voelt.
Weglopen voor jezelf is een roman die onder de huid kruipt. Een verhaal over identiteit, vluchten én durven blijven. Kortom een aanrader. 5 sterren!
Wat een intrigerende en meeslepende roman is ‘Weglopen voor jezelf’. RiNi Pietersen beschikt over een natuurlijke, vlotte en levendige schrijfstijl die je moeiteloos het verhaal intrekt. Vanaf de eerste pagina roept het verhaal vragen op en voel je de drang om te ontdekken hoe alles werkelijk in elkaar zit.
Het verhaal wordt verteld vanuit meerdere perspectieven, met Xavier en Jeanne als duidelijke spil. Beiden zijn realistische, gelaagde personages met een overtuigende psychologische diepgang. Ook de bijpersonages zijn zorgvuldig uitgewerkt: ze zijn geen decor, maar dragen actief bij aan de verhaallijn en versterken de complexe onderlinge dynamiek. Door de perspectiefwisselingen weet RiNi Pietersen een subtiel maar voortdurend spanningsveld tussen de personages te creëren.
Het verhaal start in Brazilië, waar al snel duidelijk wordt dat Xavier en Jeanne niet zonder reden zijn gevlucht en iets te verbergen hebben. Gaandeweg krijgt de lezer steeds meer puzzelstukjes aangereikt over hun verleden, terwijl de verhaallijn in het heden zich onverminderd blijft ontwikkelen. Ondanks hun poging een nieuw bestaan op te bouwen, worden ze voortdurend geconfronteerd met herinneringen, valkuilen en onverwachte wendingen. Ook de liefde blijkt een struikelblok. Het kantelpunt volgt wanneer een brand uitbreekt en een goede vriendin wordt beschuldigd.
De spanning is zorgvuldig opgebouwd en het beklemmende, opgejaagde gevoel dat Xavier en Jeanne ervaren, is bijna tastbaar. Ze worden gedwongen tot levensbepalende keuzes: kiezen ze voor zichzelf, of voor hun vriendschap?
Weglopen voor jezelf is een indringende roman over vriendschap, schuld en het onontkoombare verleden. RiNi Pietersen neemt je mee in het verhaal van twee mensen die proberen te ontsnappen aan wat was, maar ontdekken dat sommige dingen je blijven achtervolgen. Als lezer blijf je tot het einde nieuwsgierig: hoe sterk is hun jarenlange band, en welke prijs zijn ze bereid te betalen?
